تو غلط میکنی این گونه دل از ما ببری

تو غلط میکنی این گونه دل از ما ببری

 سر خود آینــه را غـــرق تماشــا ببری

مرده شور من ِ عاشق که تو را می خواهم

گـــور بابای دلـی را کــــه بـــه اغــــوا ببری

چه کسی داد اجازه که کنی مجنونم؟

به چـه حقی مثلن شهرت لیلا ببری؟

به من اصلن چه که مهتابی و موی تو بلند

چـــه کسـی گفتـه مرا تا شب یلدا ببری؟

بخورد توی سرم پیک سلامت بادت

آه از دست شرابی که تو بالا ببری

زهر مار و عسل ، از روی لبم لب بردار

بیخودی بوسه به کندوی عسلها ببری

کبک کوهــی خرامان ! سر جایت بتمرگ

هی نخواه این همه صیاد به صحرا ببری

آخرین بار ِ تو باشد که میآیی در خواب

بعد از این پلک نبندم کــه به رویا ببری

لعنتـی ! عمـــر مگر از سر راه آوردم

که همه وعده ی امروز به فردا ببری

این غزل مال تو ، وردار و از اینجا گم شو

به  درک  با  خودت  آن  را  نبری یا ببری

" شهراد میدری"

عشقی همانند عشق ما

همیشه می پنداشتم 

که عشقی همانند عشق ما را 

تنها در رویاها می توان یافت 

در گذاشته 

نمی خواستم هیچ کس کاملاً مرا بشناسد 

حالا 

می بینم به تو چیزهایی را از خود می گویم 

که مدت ها بدان ها فکر نکرده ام 

چرا که می خواهم 

همه چیز را درباره ی من بدانی 

در گذشته 

می خواستم دیگران تنها نیکی هایم را ببینند 

حالا می بینم از این که تو اشتباهات مرا می بینی ناراحت نمی شوم 

چرا که می خواهم مرا همان طور که هستم بپذیری 

در گذشته 

می پنداشتم تنها من هستم 

که می توانم برای خود درست تصمیم بگیرم 

حالا 

می توانم نظراتم را با تو در میان بگذارم 

و تو مرا در تصمیماتم یاری کنی 

چرا که به تو اطمینان کامل دارم 

در گذشته 

شیوه ی رفتار با مردم برایم بی ارزش بود 

حالا 

می بینم که نسبت به همه 

احساس تازه ای یافته ام 

چرا که تو 

لطیف ترین احساسات مرا برانگیخته ای 

در گذشته 

عشق برایم واژه ای ناشناخته بود 

حالا 

می بینم که در اعماق وجودم 

هربافت ، هرعصب، هرهیجان 

و هر احساس من 

در التهاب است 

در شور شگفت انگیز عشق 

همیشه می پنداشتم 

که عشقی همانند عشق ما را 

تنها در رویاها می توان یافت 

حالا دریافتم 

که عشق ما 

حتی از آنچه در رویاها می یابیم نیز 

زیباتر است 

و آن عشق 

تنها از آن توست

"سوزان پولیس شوتز"

از کتاب سرخ به رنگ عشق

ترجمه: رویا پرتوی

مثل غزل پخته ی سعدی ست نگاهت

مثل غزل پخته ی سعدی ست نگاهت

هر بار مرورش بکنم باز قشنگ است

"رویا باقری"

بیا «آرایه» ام باش و بشو زیبای شعر من

بیا «آرایه» ام باش و بشو زیبای شعر من

تو با من می شوی آیا، «مراعاتُ النَظیر» امشب؟

"حنظله ربانی"

وقتی لباسش بوی عطر دیگری دارد

وقتی لباسش بوی عطر دیگری دارد

باید بفهمم عشق هم آخر سری دارد

من عاشق او می شوم ! او عاشق عشقش...

عاشق همیشه قصه ی زجر آوری دارد

بوی تبانی می دهد جای تعجب نیست

قلبی که عاشق می شود نا داوری دارد

جنجال مویش را تمام شهر می بینند

اما کنار من همیشه روسری دارد

از پچ پچ همسایه ها در کوچه فهمیدم

دلشوره هایم ماجرای بدتری دارد

دلواپسی دیوانه ام کرده چرا گفتند:

دیوانه بودن حس و حال محشری دارد

"دیوانه بودن عالمی دارد" حقیقت نیست!

وقتی رقیبت عالم عالم تری دارد...

"علی صفری"

می تواند که تو را سخت زمینگیر کند

می تواند که تو را سخت زمینگیر کند

درد یک بغض اگر بین گلو گیر کند

آسمان بر سرم آوار شد آن لحظه که گفت 

قسمت این است بنا نیست که تغییر کند 

گفت امید به وصل من و تو نیست که نیست 

قصد کردست که یک روزه مرا پیر کند 

گفت دکتر: من و تو مشکلمان کم خونیست 

خون دل میخورم ای کاش که تاثیر کند 

در دو چشم تو نشستم به تماشای خودم 

که مگر حال مرا چشم تو تصویر کند 

خواب دیدم که شبی راهی قبرستانم 

نکند خواب مرا داغ تو تعبیر کند 

مشت بر آینه کوبیدم و گفتم شاید 

بشود مثل تو را آینه تکثیر کند

"سیدتقی سیدی"

باران که می بارد دلم درگیر یک حس است

باران که می بارد دلم درگیر یک حس است
انگار دستی در درونم رخت می شوید
انگار در پس کوچه های شهر دلگیرم
مردی مسافر قصه های خیس می گوید

هی پشت شیشه ضرب می گیرد به دلتنگی

انگشتهای خسته ام آهنگ سردی را

یک هنگ سرباز پیاده پای می کوبند

با ساز باران بر دلم آوار دردی را

یادم به تهران می کشد آن روزها با او

هی دوره گردی ... در هوای سرد بارانی

جا مانده از آن روزها تصویر جان داری

از یک سکانس کهنه در بغضی زمستانی

تجریش بود و جای پاهامان کنار هم

برسنگفرش شهر باران تند می بارید

من محو او بودم ز جانم شعر بر می خواست

او غرق من بود و مرا تنها مرا می دید

از دورها آوازه خوانی با صدای مست

می خواند تنهایم به باران آی لیلی جان

سوز صدایش زیر باران تا خدا می رفت

زنگ جنون بود آن صدا آهای لیلی جان

او بوسه هایش را کنار شانه ام می ریخت

من در پناه شانه های سنگی اش بودم

باران به باران زیر چترش عاشقی کردم

من بانی آرامش و دلتنگی اش بودم

از ما گذشت آن دل تکانی های بارانی

(صد سال تنهایی ) نصیب روزگارم شد

باران که می بارد یکی با بغض می خواند

لیلی کجایی آآی دلتنگی دچارم شد

باران که می بارد دلم درگیر یک حس است

انگار دستی در درونم رخت می شوید

انگار در پس کوچه های شهر دلگیرم

مردی مسافر قصه های خیس می گوید

"بتول مبشری"

ظهر، کیسِ دینی و من و تو و معلمی

ظهر، کیسِ دینی و من و تو و معلمی

که هی برای بودنت علل ارائه می کند

"کاظم بهمنی"

مرگ بر هرچه به جز اسم تو در زندگی ام

مرگ بر هرچه به جز اسم تو در زندگی ام

این که اشکال ندارد تو "شعارم" بشوی

"عمران میری"

تمام زندگى ام

مگر
چمدانت چقدر بود
که تمام زندگى ام را
با خود بردى ... !

"گروس عبدالملکیان"