پنهان نکن نام مرا زیر زبانت

پنهان نکن نام مرا زیر زبانت
بگذار تا شیرین شود طعم دهانت

با خنده هایت شعله ور کن پیکرم را
خاکسترم را پخش کن روی لبانت

بگذارتا جاری شود سیلابی ازخون
از زخم پنهان مانده در اعماق جانت

دیگر کجا باید به دنبالت بگردم
دنبال ردی از نگاه مهربانت

من آن پرستویم که راهش را بلد نیست
می ترسم آخر گم شوم در آسمانت

شیرینم اما تلخ می دانم ولی تو
پنهان نکن نام مرا زیر زبانت

"شیرین خسروی"

باشـد بـــرو بـعــد از تـــو هـم مـن می تـوانـم

باشـد بـــرو بـعــد از تـــو هـم مـن می تـوانـم

سـرشـار از عـشـق و پــر از شـادی بـمـانــم

این اشک ها از شـوق یک فصل جدیـد است

دارم تـــو را از چـشـم هـایــم می تــکــانــم

حـالا رهـایــم از تـــو می خـواهــم از امــروز

قــدر تـمــام لـحـظـه هـایــم را بـدانــم

بــیـــزار بــودم از بـه امــیــد تــو بــودن

ایـنـکـه تــو مجـبـورم کـنـی شـاعـر بـمـانـم

یـادت می آیـد حـرف شـیـریـنـم تــو بـودی

مـثـل شکـر حـل می شدی در استکانـم؟

دیـدی چـگـونـه روی لـب هایـم تـرک خورد

شعـری که می شد از تـه قـلـبـم بخوانـم؟

بـاشـد بــرو حـالا کـه احـسـاسـی نـداری

بـاشـد بـرو بـعـد از تــو هـم مـن می توانـم   ...

"شیرین خسروی"

مثل خاراندن یک زخم پس از خوب شدن

مثل خاراندن یک زخم پس از خوب شدن

یاد یک عشق عذابیست که لذت دارد...!

"مقداد ایثاری"

می کشتمت! وساطت ایمان اگر نبود

می کشتمت! وساطت ایمان اگر نبود
پروای نان و پاس نمکدان اگر نبود

بی شانه ی تو سر به کجا می گذاشتم
ای نارفیق کوه و بیابان اگر نبود

پیراهنم به دادِ منِ تنگدل رسید،
خود سینه می شکافت، گریبان اگر نبود!

در رفته بود این جگر از کوره، بی گمان
همراهِ صبر، همتِ دندان اگر نبود!

از این جهان سفله به یک خیزش بلند،
رد می شدیم، تنگی دامان اگرنبود!

می گفتمت چه دیده ام و چیست در دلم،
این ترسِ خنده آورم از جان اگر نبود!

"حسین جنتی"

دلم عاشق شدن فرمود و من بر حسبِ فرمانش

دلم عاشق شدن فرمود و من بر حسبِ فرمانش

در افتادم بدان دردی که پیدا نیست درمانش

"ادیب صابر"

عمرم گذشت و یک نفسم بیشتر نماند

عمرم گذشت و یک نفسم بیشتر نماند

خوش باش کز جفای تو ، این نیز بگذرد

"فخرالدین عراقی"

عشق، میدان جنون است نه پس کوچه ی عقل

عشق، میدان جنون است نه پس کوچه ی عقل

دل دیوانه مهیاست، اگر می خواهی ...

"پوریا شیرانی"

ای که اخمت به دلم ریخت، غمِ عالم را

ای که اخمت به دلم ریخت، غمِ عالم را

خنده‌ات می‌بَرَد از سینه، دو عالم غم را

برق لب‌های تو یادآور شاتوت و شراب

چشمه‌ی اشک ِتو بی‌قدر کند زمزم را

گاه از آن غنچه، فقط زخم زبان می‌ریزی

گاه با بوسه شفابخش کنی مرهم را

بسته‌ای غنچه‌ی سرخی، به شب گیسویت

کرده‌ای باز رها... خرمن ابریشم را

نرگست عربده‌جوی و لبت افسوس‌کنان

با همین‌هاست که دیوانه کنی آدم را

"بهمن صباغ زاده"

همه منهای تو تلخ اند، به اندازه ی چای

همه منهای تو تلخ اند، به اندازه ی چای

بده آن خنده ی چون قند، که می دانی را

"صالح دروند"

لب های تو نایاب تر از آب حیات است

لب های تو نایاب تر از آب حیات است

تو سوزن پنهان شده در خرمن کاهی

"میثم قاسمی"