ولی تو خوب شدی بال و پر در آوردی

ولی تو خوب شدی بال و پر در آوردی

شنیدم از شب گلخانه سردرآوردی

قرار بود که از باغ نامه بنویسی

چه کرد با من و تو دوک های نخ ریسی؟

احسان افشاری

به جز تو قلب خودم را به هیچ کس نسپردم

به جز تو قلب خودم را به هیچ کس نسپردم

تو هم غمی به جهانم اضافه کردی و رفتی...

امید صباغ نو

نرو نرو که جدا از تو ما نمی ماند

نرو نرو که جدا از تو ما نمی ماند

بمان بمان که سر از تن جدا نمی ماند

گلایه نیست اگر می زنی به نفرینم

که آه بر تن آیینه، جا نمی ماند

نیازمند توام دشمن وفادارم

بیا که وقت نیاز آشنا نمی ماند

در این کویر، دم از جاودانگی نزنم

نسیم اگر بوزد رد پا نمی ماند

به داستان هوالله دلخوشم، هرچند

که آخرش احدی جز خدا نمی ماند

مریم جعفری آذرمانی

مرا به یاد بیاور

وقتی چشمت را
هنگام بوسیدن یارت
می‌بندی
مرا به یاد بیاور
که با چشم بسته
در کوچه ی تاریک
آواز می خوانم و
دور می شوم

علیرضا روشن

پشت این شعر مردی می گرید

مگر می شود

بوی " تو " را داشت و

خاطراتت را بوئید و

تو نباشی و اشک نباشد ؟

وای

باز آبی پوشیده ای ؟

چقدر به تو می آید این لباس

می دانی ؟

آبی توئی وقتی عاشقی

همین ، آبی از تو رنگ می گیرد

مهربان

من که پا به پای تو آمده ام فقط نمی دانم چرا این بار تنها رفتی ؟

چقدر گفتم که بیا و نرو ؟

چقدر گفتم حالا که می روی زود بیا

وقت رفتن یک آن ایستادی

در ازدحام نگاه ها ، نگاهم کردی

دستی تکان دادی و آرام رفتی

پشت این شعر مردی می گرید

بهمن زارع

محال

برگشتنت

همان قدر محال است

که خیال می کردم

رفتنت . . .

سارا شاهدی

تو آمده بودی که بروی اصلا!

دست از چرا و

چاره و

چمچاره

می شویم و زل می زنم به جهل رابطه

بیخودی متاسف نباش

تو آمده بودی که بروی اصلا!

تو چه می دانی چه ترسی ست

ترس از کوچه ی بعد از خداحافظ؟

تو چه می دانی

چه ها که نمی کند این ترس؟

بیخودی  لبخند نزن

مهدیه لطیفی

تو سرد شده ای

تو سرد شده ای

وَ من

بیهوده می دمَم

در خاکسترِ خاطرات

نه نگاهت

شعله ور می شود

نه دلت را

دوستت دارمی گرم می کند

بگذار حرف ها را

چشم هایت با من در میان بگذارند

زبانت را هرگز

هرگز

اعتمادی نیست 

مینا آقازاده

آمده بودی مرهم باشی

آمده بودی مرهم باشی

برای زخم های پنجره

درد شدی اما

و سنگ وار

زخمی بر زخم هایش افزودی

پنجره

خسته از انبوه زخم ها

درهم شکست

و دل اش برای همیشه

فرو ریخت

دستی

سنگی دیگر می اندازد

پنجره دل ندارد

که زخمی جدید بردارد

شقایق بهرامی

تو را زن می خواهم آن گونه که هستی

تو را زن می خواهم آن گونه که هستی
از کیمیای زن چیزی نمی دانم 
از سرچشمه ی حلاوت او
از این که غزال ماده چگونه غزال شد
از این که پرندگان چگونه نغمه سرایی آموختند 

تو را چون زنانی می خواهم
در تابلوی های جاودانه
چون دوشیزگان
نقش شده بر سقف کلیساها
که تن در مهتاب می شویند 

تو را زنانه می خواهم
تا درختان سبز شوند
ابرهای پر باران به هم آیند
باران فرو ریزد

تو را زنانه می خواهم
زیرا تمدن زنانه است 
شعر زنانه است
ساقه ی گندم
شیشه ی عطر
حتی پاریس زنانه است
و بیروت
با تمامی زخمهایش ، زنانه است 

تو را سوگند 
به آنان که می خواهند شعر بسرایند
زن باش
تو را سوگند 
به آنان که می خواهند خدا را بشناسند
زن باش 

نزار قبانی